yıllar önce
tanıdığım  bir striptizci vardı,yumuşak
bir arkadaşlık ilişkisi,bakmayı
yeğleyebileceğim biriydi.
evet,birkaç kez yatağa  girdik ama
onun kendi hayatı vardı ve
hobisi resim yapmaktı,
berbat resimler yapardı
ve hepsi birbirine benzeyen
erkek arkadaşları olurdu;
gömleklerini açık giyip
altın kolye takan
can sıkıcı tipler,
giyimlerine özen  gösterir,yumurta üzerinde yürüyormuş
gibi hareket ederlerdi.
dar kıçlıydı hepsi
greyfurt yarısı gibi
ama fazla dayanmazlardı
ya da o fazla dayanmazdı.

"seninle konuşabiliyorum,"derdi bana
harikulade bir şeymiş gibi.
dinliyormuş gibi görünmemdi
asıl
kastettiği.

evin içinde
sinirli bir biçimde dolanışını
seyretmeyi  severdim,
sigara yakarak,
küfrederek
bir gecede
3-4 kez
kıyafet değiştirerek.
 

matrak buluyordum onu,
güldürüyordu
beni,
kahkahayla gülmekten  söz etmiyorum,
gülümseyerek.

saplantılıydı,
erkeklerden yana
talihi bir türlü yaver gitmiyordu,
bense sokaktaki kaşarlanmış fahişelerin
zulmüne uğruyordum.

bu yüzden

aşk hayatımızdaki başarısızlıklara
dair konuştuğumuz
küçük bir kulübümüz vardı.

benim kadınlarla ilgili şikayetim
daha çok kendimi eleştirmeye
yönelikti:çok çabuk
kapılıyordum
ve gerçek kapıyı  çaldığında
katlanamıyordum.

onun şikayeti tam
tersiydi:"adamın aptal olduğunu
biliyordum...ve aptal biri
artık kaldıramadığında
geriye  fazla birşey kalmıyor!"

"seks" dedim ona,"nedir bu seks
ısrarı?yokmu başka
birşey?"

"her şeyin yararı
olur,"dedi.

işte o zaman,
ilk kez
şöyle dedim  ona:insan ilişkileri
hiçbir zaman yürümez!

duymamışgibi
yaptı
"sen beni dans ederken
hiç görmedin,
değil mi?"dedi.

"hayır"

neden bir gece kulübe
gelip beni
seyretmiyorsun?

"gelirim,olur,"dedim

ertesi gece
masalardan birine oturttular beni
o barda duruyordu,
beni görünce
yanıma geldi ve
karşıma oturdu,iyi
görünüyordu,
çok iyi.

içimden,
kendimi bırakırsam
şimdi aşık olabilir ve
daha sonra çok
pişman olabilirim,diye
geçirdim.

"biliyor musun,"dediciddiyim,uzun
zamandır bir erkekten senin kadar
hoşlanmadım.
sürekli beni yatağa atmaya
çabalamadığın için  belki,
müşfiksin,
şefkatini
hissedebiliyorum.

"gösteriden önce
hep böyle mi konuışursun?"

"hep," diye güldü
içkisini bitirerek."gitmem
gerek."

gitti
ondan önce
iki açılış gösterisi vardı..
canlı müzik yoktu,
sesi sonuna kadar açmışlardı,
genç kızlar
o yumuşak mor ışığın altında
çıplak kalıncaya kadar
kasvetli bir ıstırapla
dans ediyorlardı.

hevesi kırılıyordu
insanın
varlıkları
bütün o görkeme rağmen
bir şey ifade etmiyordu sanki.

bir süre sonra
o
çıktı sahneye.

farklıydı
hemen görüyordun  farkı,
beden diline sahipti
nasıl hareket etmesi,
gerektiğini biliyordu,
ve
çok iyiydi.

kulübü süzdü
bakışlarıyla.

barmen elindeki bar havlusunu
salladı

ben peöetemi
salladım

ve

iyice
kaptırdı kendini

dans ediyor
titriyor
soytarılık yapıyor
şarkı söylüyor ve
gülüyordu.

sonra bana bakmaya başladı
daha önce
hiç bakmadığı
gibi.

gözleride
gülüyorlardı.

kulüpteki erkeklerin
heyecanını
duyabiliyordum,
İNİLTİLER
YAZIKLANMALAR,
SAHNEYE
PARA FIRLATMALAR,

UFAK UFAK
SOYUNDU
SONUNDA.

SONRA
DİMDİK DURUP
KOLLARINI ÖNE UZATTI.

o harikulade vücut
çarmıha  gerilmişti
sanki;
sonra mor ışık
söndü
ve perdenin arkasına geçip
kayboldu.

bir süre sonra
masama geldiğinde
çok özel  hissettim
kendimi.

iki içki
söyledim.

"beğendin mibeni"diye
sordu.

"hayran kaldım"

belki şimdi daha iyi
arkadaş oluruz, ne dersin?

"çok isterim" dedim.

15 dakika kadar
içmiştik ki
şişman bir tip yanaştı
rahat yüzelli kilo vardı
boy bir doksan
bir an için  öyle durdu
sonra yukarıdan
ona baktı.

 "hadi,İsabel,gidelim."
dedi.

İsabel,"tamam,Babişko,"dedi
ve çantasına davrandı.

"bu herifle gitmek
zorunda değilsin,"dedim
ona.

"bu salak da kim="diye sordu
şişko."halledeyim mi
onu"

"hayır,Tony,o zararsız,yapma...
lütfen...eski bir
dostum."

ürkmüş görünüyordu
ayağa  kalktı.

"gidelim, bebeğim"dedi
şişman çocuk.

bira şişesini kaptığım gibi
ayağa  fırladım.
"YAKARIM ULAN
ÇIRANI,LAPACI!"

lapacı parmak şaklattı
ve iki kişi arkama
yanaştı.

önce havalandığımı hissettim,
sonra  havada yol aldığımı.

çaresiz bir süzülme
duygusu.

daha sonra hissettiğim şey
arka sokağın sert kaldırımı oldu.

en son hissettiğim ise
düzülmüş,bir kez daha  düzülmüş olma
duygusuydu.

kalktım
otoparka yürüdüm,
arabamı buldum,
bindim
arabayı çalıştırdım,
gaza yüklendim,
çalıştı
ve stop etti.

gaz pedalını tekrar tekrar
topuklarken
siyah bir Cadillac geldi
aynı filmlerdeki gibi,
direksiyonda şişman çocuk,
İsabel gülerken
sigarasını yakıyor.

o anda ve orada
dünya gezegeninde
gerçekleşebilecek hemen hemen herşeyin
benim gerçekten istediklerim
ya da isteyebileceklerimle
çok az ilintili olduğunu idrak ettim.

ve onu bir daha görmemeye
karar verdim,
bu
o sefer
ya da bir sonraki seferde
yada ondan sonraki seferde
benim için bir şeyleri
çözecekmiş gibi

BUKOWSKİ

MEVSİM ŞİMDİ SONBAHAR

Ne çabuk geçti,

Sımsıcak yaz mevsimi

Yaşadığımı bilemeden

Sonbaharda buldum kendimi…

Farkında olmadan

Sensiz geçti yıllar

Ne bahar yaşadım, ne yaz

Mevsim şimdi sonbahar…

Her yer sararmış

Her yerde hüzün

Dökülmüş Ağaçlardan

Sararan yapraklar

Birer birer…

Kuşlar çoktan

Göç edip gitmişler…

Bir rüzgâr esiyor

Hafiften

Bir ayrılık melodisi

Çalıyor sanki

Gizliden.

Şimdi sensiz

Dolaşıyorum parklarda

Gözlerim ıslak…

Yağmurlar altında

Islanarak…

Sensiz geçiyor

Günler, aylar, mevsimler

Biliyorum gelmeyeceksin

Bir ömür beklesem de

Seni…

Bitecek ömrüm

Benimde

Rüzgârda savrulan

Yaprak gibi…

BU ŞİİRİN PPS SLÂYT GÖSTERİSİ İÇİN

AŞAĞIDAKİ LİNKİ TIKLAYIMIZ

http://www.benimsayfam.com/pps/hazirlayan.asp?hazirlayan=İlhan%20Biçer

İlhan Biçer

10.04.1985 /

10.08.2008

bir genç kızımız vardı; Seyhat…

yirmisinde meme kanseri oldu…

yirmibirinde başındaki perukla canhıraşça yaşama bağlılık
örneği olup sahnelerde koşturuyordu…

yirmiikisinde tüm organları yenikti, yatağından boş
gözlerle bize bakıyordu...

fazla uzatmadı, ölüverdi hemencecik.

bugün doğumgünüydü.

nil seslendi;

- hadi seyhat’a doğumgününe gidelim!

kızıyla piyano başında ders yapıyoruz o anda.

kendi başını alıp gitti…

yalnız gidesi vardı…

seyhat’ın mezarbaşında görkemli bi ağaç ve bi de çeşme
vardır.

bu akşamüstü tepesinde bi de nil var…

iki de yeniyetme!

kafaları kukuletalı iki delikanlı adayı…

ne iş ki?

yeni bi sektör; mezar sulamacılığı!

-        abla sulayalım!

-        yok, ben sularım.

-        bırak abla yaa, biz sularız!

-        hayır, kendim sulayacam.

allahım yarebbim, yahu bırakın mezar sulamayı!
iki gündür durmadan yağmur yağıyor zaten… zaten de
mezarın başında allahın çeşmesi!

inatlaşma bitiyor; sulama yok!

nil çömeliyor, ellerini açıp duaya başlıyor…

sulamadan umudu kesen iki yeniyetme de ellerini açıyorlar.

bu kez dua sektörü devreye giriyor!

nil mezara eğiliyor seyhat’a bi şeyler söylemeye…

iki kukuletalı yeniyetme de eğiliyorlar…

nil gülmeye başlıyor artık…

iki Peter Pan da gülüyor…

seyhat bunları görüyorsa eğer aşağıdan, kesin üç perdelik
oyun yazmıştır bile…

bu ilahi-komik merasim bitiyor…

nil soruyor;

-        hangi okuldansınız siz?

-        ……… ilköğretim okulundan.

-        bu akşam alacasında napıyorsunuz burada?

-        hayır yapıp para kazanıyoruz.

-        ne hayrı?

-        su satıyoruz, mezar suluyoruz…

-        oğlum, çeşme başında su mu satılır?

bi de sevimli ki suratları…

nil, öğütlerinin yanı sıra çıkarıp harçlık veriyor.

küçükken harçlığımız kalmayınca annelerimizin
mendil bohçasından en süslü-dantelli mendilleri gizlice
alıp satardık… bahçede konserler düzenler, büyüklerden
bilet parası keserdik, bahçe sinemasına film izlemeye giderdik…

bizim çocuklar boncuklardan takı yapıp öbür mahalleye
satışa giderlerdi…

az daha büyüyünce matematik, ingilizce dersi verip

harçlık çıkarmaya başladılar… haftalık gençlik dergilerini,
haftasonuna doğru yarı fiyatlı satmaya başladılar… hatta

içinden çıkan posterleri fahiş fiyatlarda satmaya kadar

vardırırlardı işi…

çalgı öğrencilerim, ailelerine minik konserler verip iyi

para kazandılar…

hatta benden öğrendiklerini ana-babasına öğretip iki misli

para kazanan da oldu…

lise öğrencilerimden, gece garsonluk yapıp derste uyuklayanı

da çok gördüm…

ama onüç yaşında akşam vakti mezarlıkta mezar sulama işi…?

………

“kriz var kriz var, bunalım var

 ekonomi tıkırında…”

kızım fakülteye kayıt olurken sormuş yetkililer;

- yabancı dil hazırlık sınıfı okuyacak mısın?

- yok, demiş, anadolu lisesinde hazırlık sınıfını bitirdiğimde

yes ve no diyebiliyordum, burada da farklı bi şey olacağını

sanmıyorum, boşuna bi sene masraf yapmayalım…

………

“kriz var kriz var, bunalım var

ekonomi tıkırında…”

seyhat’a meme kanseri teşhisi konuyor… ailesi Dersimli…

kalabalık ve yoksul… salihli-izmir arası bir saat yol, otobüs

bileti 10 lira.

ailesine masraf olmasın diye ameliyattan söz etmiyor…

“bi de izmir’deki doktorlara görüneyim” deyip izmir’e

gidiyor bi başına…

sanki diş çektirmeye gider gibi kanserli göğsünü a

ldırmaya gidiyor…

seyhat yirmi yaşında o sırada…

………

………

iyi ki doğmuş seyhat!

iyi ki var hayatımızda…

………

ve ekonomi hep tıkırında…!

Gözlerini eksik yaşanmış bir bahar gibi kullan
gülüşünü as intihar koğuşlarına
çelimsiz ruhlarda erken yağmurlar biriktir
nasılsa taşra hep hazırdır aşka

Üzülme, sakın dönme kendine
tesellisi ol cehennemin
cehennemin son meleği ol

Gözlerini eksik yaşanmış bir bahar gibi kullan
gülüşünü as intihar koğuşlarına
çelimsiz ruhlarda erken yağmurlar biriktir

Nasılsa taşra hep hazırdır aşka

Cezmi Ersöz

Ayışığı Kumsalları Ay ışığı kumsallarında yârin kokuları çağlarken Aşkın mahşeri dökülür kederin köşkünde Vicdan yağmurları düşer çorak aşklara Yârin hatıraları yanar hasretin cennetinde Aşkın gölgeleri ay ışığı kumsallarına düşerken Gönül rıhtımı coşar yârin koynunda Sevdanın fenerleri karışır ışık küllerine Kadim yarlar gelir özlemin limanına Muazzez kederler gönül sahillerine dökülürken Çiçekli gülüşler savrulur aşkın kıyametinde Kederin ağaçları coşar hasretin ormanında Pranga çiçekleri yeşerir sevdanın kaderinde Yıldız çocukları semanın kucağına doğarken Güneş tomurcukları yanar yârin gözyaşlarında Ay ışığı damlaları dökülür yakamoz şelalesinde Makber gazapları vurur yârin vicdanında Zamanın kelepçeleri takılıyor aşkın kaderine Sevdanın burçları çağlıyor meftun feryadında Meçhulün yolcuları gidiyor gurbetin denizinde Zamanın dalgaları dövüyor kederin kayalığında ALINTI @YN€

buraların deyişiyle “kırk ikindi”yi de bitirdik…

baharda –ki çok erken gelir buraya bahar- aniden

akşamüstü hafif bi yağmur serpiştirir… topraktan

o güzelim koku yayılır yayılmaz da geldiği hızla

duruverir… tabi kalkıp ta “kırk gün yağıyor mu bu

yağmur” diye soranlar da olur J… hiç saymadık

ama sıcaklar iyice bastırdığında, “özletiyor seni bu

yağmurlar” misali, özletecek kadar uzun sürüyor

o ikindi yağmurları…

“kırk ikindiler” deyimi üzre bu güz ikindisinin kırkıncısını

da, “kırklara erdik” diye yorumlamayı reva gördü etkin

ve yetkin kişiler.

başkonuklarımız Kemal Özer ve Yılmaz Odabaşı’ydı.

ve gönüllerdeki konuk ta İlhan Berk’ti.

Cezmi Ersöz-Haluk Çetin’den de şiir-müzik düeti…

şık bir dinleti…

dingin bir dinleyici kitlesi…

gene kalabalık…

gene saatlerce ayakta dikilen seyirciler…

çıkışta imzalar, söyleşiler, tanışmalar…

çaylar, sigaralar…

en hoş yanı da; mesela ustaya, “neden şu şiiri okumadınız?”

dediğinizde;

- ama geçen gelişimde okumuştum o şiirimi, gibi bir

cevap alıyorsunuz…

gidiş-geliş ahbaplık koyulaşmış artık… hani nerdeyse

şairin biri de kalkıp, “a a a, hocanım, geçen gelişimde de

aynı kıyafeti giymiştiniz…” falan diyecek… J)))

en yoğun sohbeti bu kez Yılmaz Odabaşı’yla yaptım…

gençler, umutlar, noolcak bu memleketin hali, vs… vs…

he he heeee… sohbetin komiği; tam Odabaşı’yla sohbet

esnasında hanfendinin biri yaklaştı ve sordu;

- siz ne iş yapıyorsunuz?

hani bir mesleği olmalıydı Odabaşı’nın di mi…

ben içimden kabzımaldan deniz izciliğine kadar bi sürü

meslek saymaya başladım, gülmemek için olanca

direncimizi kullandık bu arada…

Odabaşı da iyi bir dirençle cevapladı;

- ben sadece yazabiliyorum… J))))))

gayet sevecen, gayet sıcak, gayet usulcana…

oysa gözleri diyordu ki;

“ne diyarbakır anladı beni ne de sen
oysa ne çok sevdim ikinizi de bir bilsen…”

tıpkı “kırk ikindiler” gibi, damağımızda kalmı